मालिक मनोविज्ञान

- उत्सब चौलागाईं

मालिकले
कहिल्यै बुझ्न चाहेन
भोकको मनोविज्ञान ।

मालिक त घरिघरि
सिंहदरबारको रोष्टम विज्ञान
पढिरहेको देख्छु
हरेक कुर्सीहरूको स्वाब
परिक्षण गरिरहेको देख्छु
मजदुरहरूको पसिना चुसिरहेको देख्छु ।

मालिक विभिन्न नामले
सम्बोधन गर्छ सिंहदरबारलाई
कहिले स्याल दरबार हो भन्छ
कहिलो बिरालो दरबार
मुसा दरबार पनि भनेको सुनेको छु
सिंहदरबार आफ्नो दूतहरूको कारखाना सम्झन्छ ।

भित्र–भित्र सुरुङ खनेर
कालापानी बेचेको नमिठो ईतिहास बताउँछ
टनकपुर बेचेको फेहरिस्त सुनाउँछ
माहाकाली बेचेको
नाफानोक्सानको वासलात देखाउँछ
देश चालकहरूको
उपन्यासको प्लट छ ऊसँग
ऊ कानुनलाई नुनजस्तै सस्तोमा किन्छ ।

मालिकलाई
लिपुकेक कहिल्यै देश भएन
कालापानी कहिल्यै देश भएन
उसलाई लिपुलेक हाम्रो हुनुसँग
कालापानी हाम्रो हुनुसँग
कहिल्यै मतलब भएन ।

मालिकलाई मालिक हुनुको मात्र चिन्ता छ ।

मालिक निर्धक्कले भन्छ
बल्खु दरबारको इट्टाहरू मेरा हुन्
पेरिस दरबारको सिमेन्ट मेरो हो
सानेपा दरबारको रडरोडा मेरै हो ।

मालिक !
मार्क्सको लाम्टा चुसेर
अघाएकै छैन
माओको विचार बेचेर
पुगेकै छैन
विपिको गिदी बेचेर
कहिल्यै अमन हुँदैन ।

मालिक अरुलाई रित्ताएपछि
आफू पनि रितिन्छ भन्ने बुझ्दै बुझ्दैन ।

त्यसैले मालिक
आफ्नो वरिपरि मजदुर मात्र घुमाउँदैन
यी सबै दरबार घुमाइरहन्छ
मालिक पनि
अरुकै नक्सामा फनफनी घुमिरहन्छ ।