ओइ ! कोरोना

- उत्सव चौलागाईं

ओइ! कोरोना      
तिमी फूल बनेर आएको भए 
कयौं प्रेमिकाहरूको नरम हत्केलामा हुन्थ्यौ ।
 
तिमी कम्तिमा
काँडा मात्र बनेर आएको भए पनि
प्रेमिल इतिहासको नामहरू लेख्न
कयौँ प्रेमीहरूको पाखुरीमा कुँदिरहेका हुन्थ्यौ ।

भाइरस बनेर आयौ 
भयङ्कर डर बनेर आयौ
सन्सारलाई त्रसित बनायौ
तिम्रो डरले मान्छे मान्छे बिचको दुरी बढेको छ 
डेटिङ स्पर्टहरू खाली भएका छन्
झुपडीहरू मौन देखिन्छन्
महलहरू भयभीत छन् 
मेरो देशको सिंहदरबार पनि
स्यालदरबारजस्तै भएको छ ।

तिमीलाई अझै नपुगेको के हो ?

राजाहरूदेखि प्रजासम्म फैलियौ
विस्तारवादीहरूलाई छाडेनौ
साम्राज्यवादीहरूलाई छाडेनौ
भुइँमा आयौ
आकाशमा आयौ
कम्युनिस्ट भनेनौ
कमाउनिष्ट भनेनौ
प्रतिक्रियावादी भनेनौ 
तिम्रो आतङ्कले
कोही भनेन ।

सन्नाटा छाएको छ
धेरैले 
आफ्ना अनमोल रत्नहरू गुमाएका छन्
तिम्रो साम्राज्यको सिकार भएका छन्
बृद्धबृद्धाहरू
बालबालिकाहरू
त्यसैले ओइ ! कोरोना 
तिम्रो उदण्डता देखेर सिङ्गो विश्वलाई
उदेक लागेको छ ।
 
मायालु मनहरूमा त्रासको पर्खाल लागेको छ
मानव हृदय रोग, भोक र शोकले
विक्षिप्त बनेको छ
समृद्धिका पानाहरू
च्यातिने डर अनि
गरिबी र बेरोजगारीले 
जरो गाढ्ने भय देखिन्छ ।

सडक बन्द छ
मन्दिर ,मस्जिद अनि गुम्बा 
सबै बन्द छन् 
सबैलाई घरभित्र थुनेर
तिमी बाहिर डुलिहिडिरहेछौ
राक्षसी रुपमा 
दानवी भेषमा ।

ओइ! कोरोना
‌अब त सडकमा पहिलाजस्तै
मोटर गुडेको हेर्ने रहर छ
गल्लिगल्लिमा हुने भीड हेर्ने रहर छ
निदाएको सन्सार होइन
ब्युँझिएको सन्सार हेर्ने रहर  छ ।

मन्दिरको ढोका खुलेको
दियो बलेको र घन्टा बजेको 
हेर्ने रहर छ ।

त्यसैले कोरोना अब तिमी
चाँडै आफ्नो बाटो लाग 
तिमी हामीसँगै बाँच्न सक्दैनौ ।