कविता : बन्दुक

त्यही दिन गरेको हुँ
मैले यो फैसला
जुन दिनदेखि तिमीले
बन्दुक बिसाएर
आफ्नो काँधमा
बोक्न थालेका थियौ
नव जल्लादहरूलाई ।

तिम्रो छातीमा त
सेक्सी नायिकाको
अर्धनग्न फोटो देख्छु ।

आँखामा थकाइ देख्छु
सुस्केराहरूमा उस्तै निरासता
हातमा कामसूत्रवाला पुस्तक
प्रत्येक साँझ सूर्य पनि
तिम्रै गिलासमा खसेको देख्छु ।

मालिक !
कम्युनिस्ट मेनोफेस्ट्रोको
हवाईजहाज उडेर कहाँ पुग्यो ?
पूँजीको पानीजहाज
कुन समुद्रमा छ ?
रगत र पसिनाले सिर्जिएको हाम्रो
ऐतिहासिक झण्डा खोइ ?

भुइँको खाल्डो
बादलले देखेको इतिहास छ र ?

तिमी सिंहासनमा बसेर
सत्ताको चास्नी खाइराख
सुदखोरीहरूको
घुमाउरो गीत गाइराख
म झुपडीको आवाज बोलिरहन्छु
न्यायको बन्दुक बोकिरहन्छु
पसिनाको गीत गाइरहन्छु ।

तिमी स्वयम्
अभ्यस्त छौ
बन्दुकबाट निस्किएको
विचारको आगो
कति महङ्गो छ ?
यो आफ्नोअर्काको भन्दैन
यो चुप बस्न मान्दैन
यसको धर्म पड्किनु हो
यसले पड्किन मात्र जानेको छ ।

कमरेड !
यो बन्दुकको आगो हो
यो विचारको आगो हो
यो अहमता जलाउँछ
यो मालिक जलाउँछ
यो उल्टो कुर्कुच्चो जलाउँछ
यो भ्रमको
धमिलो पानी पनि जलाउँछ ।

भेगियारे !
तिमीले बिसाएको
बन्दुकको विश्राम
अन्तिम हुँदै होइन ।

म भ्रममुक्त छु
लाल सरकार !
भ्रममुक्त छु
कि मैले बोक्ने
बन्दुकको अन्तिम गन्तव्य
सिंहदरबार हुँदै होइन
ब्राण्डेड जुत्ताको
नरभक्षी तलुवा झन हुँदै होइन ।

एक आज्ञाकारी
विद्यार्थी जस्तो
होइन विचारको बन्दुक
हेक्का रहोस्
यसको कुनै ईश्वर छैन
यो कुनै तालुकदारको
सेन्ट्री बस्दैन ।