हाम्रो आजको राष्ट्रवाद

- आलोक कोइराला

अखण्ड राष्ट्रवादको तुरूप फ्याँकेर सत्तारोहणको सुबिधा पाएका केपी ओलिले अनायास अर्को नयाँ राष्ट्रको तीखो ढुंगा पल्टाई दिएर सम्पुर्ण देश राष्ट्रवादको तापले फेरि एकपटक तरंगित पारिदिएका छन् । 
ओलिलाई भलिभाँती थाहा छ, राष्ट्रवाद कसरी आफ्नो हुन्छ। कसरी आफ्नो वरिपरि घुम्छ । राष्ट्रवादको रापले नेपाली समाजलाई कसरी उद्वेलित बनाउँछ । यस्ले कसरी संंकटमोचनको काम गर्छ । उनलाई यो पनि थाहा छ कि राष्ट्रवाद लिम्पियाधुरा, लिपुलेक र कालापानीमा पुगेर कसरी अल्मलिन्छ । अनि त्यही अलमलिएको राष्ट्रवादले कसरी आफ्नो बिरुद्ध लागेका आफ्नै पार्टीका नेताहरुलाई तह लगाउँछ । एमसीसी परियोजना पास गराउँछ। देशमा कोरोना माहामारी नियन्त्रणको लागि सरकारी असक्षमतालाई सहजै मत्थर तुल्याउछ ।  र, अन्ततः शासन सत्ता फेरि दिलाउन मद्दत गर्छ ।
केपी ओलि मात्र यस सन्दर्भमा अपवाद होइनन् । राजनैतिक दलका सबै जसो पात्रहरु ( देउवा, प्रचण्ड, बाबुराम, कमल थापा लगायत अन्य सबै) यहि  चाहन्छ्न्  कि आफु र आफ्नो दल राष्ट्रवादको पर्याय बनोस् र यस्को सहज सोपानले शासन सत्तामा सदैव आफुलाई उकाल्न मद्धत गरिरहोस् । 
हाम्रो रास्ट्रवादको परिभाषा सधैं यसरी अनौठो भै दिएको छ।  आ–आफ्नो फाईदा र सुबिधा अनुरुप विभिन्न समयमा यस्को फरकफरक ब्याख्या भै रह्यो । गरिव, मजदुर र किसानहरुको भोक । युवाहरुको रोजगारी, आम–जनताका लागि शुलभ शिक्षा तथा स्वस्थ्य प्रणालीको उचित प्रवन्ध, कहिले पनि हाम्रो राष्ट्रवादको परिभाषा र प्राथमिकताभित्र अट्न सकेन । 
स्वतन्त्र न्याय प्रणाली  र जन अधिकारको सुनिश्चितता, राज्य संयन्त्रहरुको स्वतन्त्र परिचालन, सुशासन र भ्रस्टाचारको नियन्त्रण, जनपिडाको समअनुभुति, उनीहरुको चिन्ता र उनीहरुप्रतिको माया कहिल्यै कसैको रास्ट्रवादको प्राथमिकता र परिभाषा भित्र पर्न सकेन । हाम्रो राष्ट्रबाद देशका जनता प्रतिको माया कहिल्यै हुन सकेन । यो फगत सत्ता र शक्ति प्राप्तिको नारा भई दियो । अनि त्यसैको वरिपरि घुम्ने ठुलो भिड बनिदियो । यहि सत्ता र ब्यक्ति केन्द्रित राष्ट्रवादको निरन्तरताले आम नेपालीको मन भित्र रहेको लोकतान्त्रिकताको चरणबद्ध रूपमा हत्या गरिदिई सकेको छ ।